Voldoen aan verwachtingen, daar was Stephanie van der Wiel bijzonder goed in. Ze koos voor een rechtenstudie die haar niet boeide, woonde jarenlang op een plek waar ze zich niet thuisvoelde en zocht tevergeefs naar plezier in een kantoorbaan. Totdat ze de moed vond om te doen wat ze écht wilde: fotograaf worden. Nu reist Stephanie met de beroemde fotograaf Jimmy Nelson de hele wereld over om verborgen stammen te fotograferen. ‘Alles uit het leven halen, dat doen wij elke dag. Sucking the nectar of life, noemt Jimmy dat.’

Alles is avontuur

India, Kazachstan, China, de Cook-Islands, Australië en Tsjaad: een greep uit de te bezoeken landen dit jaar. Jimmy en Stephanie zijn net terug uit Zuid-Soedan, waar ze de Mundari hebben bezocht. Zuid-Soedan is een gevaarlijk land: er woedt al jaren een burgeroorlog en er heerst hongersnood. De Mundari hebben hier echter weinig mee te maken. Het is een zelfvoorzienende stam, die weinig contact heeft met de buitenwereld. ‘Toen we kwamen aanrijden, zagen we een meisje keihard wegrennen,’ vertelt Stephanie. ‘Ze had nog nooit een auto gezien. We waren de eerste bezoekers ooit en ze hadden nog nooit blanken gezien. De eerste dag werden we vooral veel bekeken en bevoeld. Mijn huid, lichte ogen en blonde haar waren een raadsel voor ze. Aangezien ze geen spiegels hadden vonden ze onze foto’s waanzinnig fascinerend. Ook de autospiegels waren elke dag “bezet”.’

‘De volwassenen hebben zeer gedetailleerde littekenpatronen op hun gezicht. Een soort tattoos, maar dan zonder inkt. Dit is overgenomen van de Britten, die hun slaven brandmerkten. De stam vindt dit niet meer van deze tijd en past het dus niet meer toe op de kinderen. Zo sterft deze traditie uit. De Mundari leven alleen op melk van koeien, geiten en schapen. Ze slachten alleen een dier als het ziek is of voor een ceremonie, en dan gaat het vlees ook hélemaal op. Zelfs het merg wordt uit de botten gezogen. Een dieet van melk en vlees, daar blijven ze gezond bij. Ze zijn lang, slank, sterk en gespierd. Daar kan geen salade tegenop.’Steef-Mundari-horizontaal-VOOR-WEB

Sucking the nectar of life

Zulke bijzondere ontmoetingen laten hun sporen na. Stephanies blik op de wereld verruimt met iedere reis en ze leert belangrijke levenslessen. ‘De mensen die wij bezoeken hebben niet veel, maar ze zijn zo gelukkig. Daar kunnen we hier een voorbeeld aan nemen’, vertelt ze. ‘Ik heb een hekel aan onze consumptiemaatschappij. We wonen als termieten in betonnen blokken, dicht op elkaar, zonder enig contact. De meeste mensen kennen hun buren niet eens! De stammen hebben dan wel geen bezittingen, maar ze hebben elkaar. En een functionerend ecosysteem, waarin niets wordt verspild.’

‘Ik probeer zoveel mogelijk buiten te zijn, zoveel mogelijk echt contact te hebben met mensen en niet materialistisch te zijn, maar dat is in onze Westerse wereld best lastig. In de trein kijkt iedereen alleen maar op zijn telefoon en vinden ze je raar als je een gesprek begint. Tot voor kort had ik niet eens een smartphone en moest ik vaak de weg vragen. Dan waren mensen echt verbaasd dat je ze aansprak. Wat dat betreft is Jimmy een voorbeeld voor me. Hij gaat zijn eigen weg. Hij ziet mensen, geeft complimenten en maakt moeiteloos contact. Niks is raar, we stappen overal op af. We maken het beste van elke situatie. Sucking the nectar of life, noemt hij dat. Alles uit het leven halen, dat doen wij iedere dag.’

Gevangen in verwachtingen

Het avontuur, de reizen en het slapen in de openlucht: het is Stephanie op het lijf geschreven. Op haar tiende kroop ze al met een camera door de modder en met een piloot als vader maakte ze minstens drie verre reizen per jaar. Het avontuur zit Stephanie in het bloed en fotografie is haar ultieme passie. Een leven als reizend fotograaf is dan ook een logisch gevolg van haar persoonlijkheid. Toch had niemand twee jaar geleden kunnen bedenken dat dit voor haar weggelegd zou zijn.

Stephanie en haar passie Als tiener had Stephanie geen idee wat ze met haar toekomst aan moest. ‘Ik wilde biologie studeren, maar mijn vader zei dat biologie voornamelijk om wiskunde zou draaien en dat leek me niks. Uiteindelijk koos ik voor rechten, omdat ik niet wist wat ik wilde en dit lekker breed was. Ik ging bij een studentenvereniging en maakte deze keuze zuiver rationeel. Waar anderen kijken of ze zich een beetje thuisvoelen, liet ik me overtuigen door argumenten. Toen ik me inschreef, twijfelde ik al, maar daar ging direct een gedachte overheen: jawel, hier word je hard van. Uiteindelijk heb ik me er nooit echt helemaal op mijn plek gevoeld.’

‘Een baan zoeken was een ramp. Ik probeerde van alles, maar niets leek bij me te passen. Na mijn studie ging ik de advocatuur in, maar al snel had ik mijn backpack weer gepakt om te reizen. Bij terugkomst werkte ik een tijdje in recruitment, toen even als office manager. In januari van dat jaar werd ik op mijn racefiets aangereden door een bus. Het was een wonder dat ik alleen een sleutelbeen brak, ik had wel dood kunnen zijn. “Ga alsjeblieft doen waar je gelukkig van wordt!” riep een stemmetje in mijn hoofd.’

Before I pass away

‘Ik maakte lijstjes om mezelf te leren kennen. Waar word ik gelukkig van en hoe kan zich dat uiten in een levensdoel? Ik sprak er met veel mensen over en las boeken, waarvan The Happiness of Pursuit me het meeste inzicht heeft gegeven. De schrijver had voor zijn 35ste alle landen ter wereld bezocht en vulde het boek met verhalen van mensen die totaal verdwaald waren. Hoe oud je ook bent: iedereen kan zichzelf nog vinden, stond er. Dat geloof ik nu ook. Vroeger niet, toen dacht ik dat het slechts voor een handjevol mensen op de wereld was weggelegd om te kunnen doen wat ze gelukkig maakt.’

‘Nu zie ik dat het om durven gaat. Durven toegeven dat je ergens niet past. Heel veel mensen houden toch de schijn op. Ik zeker. In mijn studentenhuis was ik niet gelukkig, maar ik durfde niet te verhuizen. Dat was not done. Zo woonde ik daar vijf jaar, voor ánderen! Als ik maar deed alsof ik het leuk vond, dan zouden ze me wel respecteren, waarderen en aardig vinden. Maar de erkenning die ik zocht, kreeg ik nooit. Want ik probeerde iemand te zijn die ik niet was, en dat voelen mensen.’

‘Ik wist wel dat ik heel blij werd van reizen en fotograferen, maar dat stopte ik weg. Ik zag het als hobby, niet als een mogelijke carrière. “Ik houd van reizen en fotograferen,” wie niet? Bovendien dacht ik niet dat ik ervan zou kunnen rondkomen. Na dat ongeluk besefte ik dat het elk moment afgelopen kan zijn. Ik wilde niet terugkijken op mijn leven en denken: had ik het maar geprobeerd. Toen mijn contract afliep, belandde ik in de WW. Met dat basisinkomen kon ik de tijd nemen om voor mezelf te beginnen. Dat was mijn kans, en ik greep hem met beide handen aan.’

Before they pass away Jimmy Nelson‘Ik had geen businessplan, geen missie, geen marketingstrategie. Ik bouwde een website, vroeg mensen om hulp en schreef me in bij de KVK. Aan iedereen die ik tegenkwam vertelde ik over mijn bedrijf en zo begon het te rollen. ‘Netwerk’ en ‘gunfactor’ zijn de sleutelwoorden van ondernemen. Kennelijk had ik de gunfactor en het netwerk had ik opgebouwd tijdens de vele verschillende banen. Zo zie je dat al die baantjes ook ergens goed voor zijn geweest. Het was ook een oud-collega die mij wees op het boek Before They Pass Away van Jimmy Nelson. Toen ik dat zag, wist ik het. Dit wil ik!’

In de kijker bij Jimmy Nelson

Stephanie was diep onder de indruk van Nelsons werk en probeerde met hem in contact te komen, zodat ze van hem kon leren. ‘Jimmy Nelson hield een expositie in Leiden, waar hij twee dagen zelf aanwezig was. Daar heb ik hem ontmoet. Hij vroeg of ik fotografie had gestudeerd. Ik zei: “Nee, ik ben jurist, maar ik twijfel of ik terug naar school moet.” Toen gaf hij me het advies dat mijn leven veranderde: “Je moet gewoon voor een beroemde fotograaf gaan werken, dan leer je het meest.” Later op die dag stapte ik weer op hem af: “Ik ga je advies opvolgen,” zei ik. “Ik wil voor een beroemde fotograaf werken, maar dan wil ik natuurlijk wel dat jij dat bent!” Lachend antwoordde hij: “Je bent niet de enige, maar hier is mijn kaartje. Mail me even, dan maken we een afspraak.” Hij kan zich dit gesprek trouwens niet meer herinneren.’

‘Een dag later stuurde ik hem die mail. Weken gingen voorbij zonder reactie. Wat moest ik doen? Ik wilde hem niet te veel lastigvallen, maar ik wilde wel antwoord! Met bonkend hart stuurde ik nog een mailtje. Weer geen reactie. Ik belde zijn kantoor op, hij was er niet. Dus ging ik een keer langs bij zijn kantoor in Amsterdam. Hij was er natuurlijk weer niet. Ik sprak wel een hele tijd met zijn assistent en dat klikte goed. Zij is degene die de bal aan het rollen bracht, door Jimmy te vragen mij terug te bellen. De dag daarna ging mijn telefoon: Jimmy Nelson! Of ik de volgende dag kon komen helpen bij een workshop. Ik kon het nauwelijks geloven’

‘Na de workshop kregen de helpers allemaal een gesigneerd exemplaar van Jimmy’s boek Before they pass away. Stotterend nam ik de mijne in ontvangst. Pas in de trein sloeg ik het open en las ik Jimmy’s handschrift: “Hey Stephanie, so nice to meet you. Let’s give it a go!” Anderhalf jaar mocht ik assisteren bij diverse klussen, tot Jimmy zei: “We zijn zo tevreden met je dat we je graag fulltime in dienst willen nemen.” Ik moest bijna huilen, het was een droom die uitkwam.’

Stephanie met Jimmy Nelson in India

Terugkijken zonder spijt

‘Voordat ik besloot fotograaf te worden, voelde ik me een ander mens. Ik had een richting gekozen waarin ik mezelf niet herkende. Hoe meer ik probeerde een normale baan binnen de gebaande paden te vinden, hoe ongelukkiger ik werd. Ik durfde niet uit mijn comfortzone stappen en hield mezelf daarmee gevangen. Ik hoopte dat het wel zou gaan wennen, dat leven. Terwijl  je natuurlijk helemaal niet aan ongeluk moet wennen. Mensen zien overal gevaren op de weg als ze los willen breken, maar vergeten daarbij dat niets doen en ongelukkig blijven het grootste gevaar is.’

‘In het begin had ik heel veel spijt van al mijn keuzes en kon ik alleen maar denken “had ik maar…”. Toch denk ik nu dat het vast ergens goed voor is geweest. Spijt is een nutteloze emotie. Het geeft alleen maar verdriet, het brengt je niet verder. En bovendien: life is like a glowstick, you have to break before you can shine. Je moet eerst heel ontevreden zijn en weten wat je écht niet meer wilt. Daar ontstaat de motivatie om te veranderen. Als je alles in je schoot geworpen krijgt, waarom zou je dan je best doen? Er moet een noodzaak zijn, noodzaak en confrontatie. Een moment waarop je inziet: zo wil ik niet verder. Ik ging iedere dag met lood in mijn schoenen naar kantoor. Dat zou ik niet mijn hele leven volhouden.’

‘Ik merk dat veel mensen van mijn leeftijd vastzitten en bang zijn, net als ik twee jaar geleden. Ik zou ze willen meegeven dat je jezelf niet moet willen veranderen. Je bent wie je bent, leef daarnaar. Het heeft mij jaren gekost om dit in te zien. Nu zou ik nooit meer zomaar bij een sollicitatiegesprek zeggen: “Een hele dag bellen? Ja, natuurlijk, prima.” Ik wil gewoon weten wat het werk precies inhoudt en als ik het niet leuk vind, doe ik het niet. Je moet jezelf niet voordoen als iemand die je niet bent. Daar heb je echt alleen maar jezelf mee.’

stephanie-waterval

Ook je eigen weg bewandelen? Dit zijn de tips van Stephanie:

  • Kijk diep in je hart, wie ben je? Zoek iets wat dicht bij jou ligt. Waar werd je als kind blij van? Wat zijn je diepste passies?
  • Maak lijstjes: waar word je gelukkig van en waar word je ongelukkig van? Daar is vast een rode draad te ontdekken.
  • Heb vertrouwen. Als je gaat doen waar je gelukkig van wordt, dan zul je opvallen bij de juiste mensen.
  • Verzamel mensen om je heen die in je geloven en je willen stimuleren, niet mensen die allemaal beren op de weg zien.
  • Vraag steun, hulp en advies, maar doe dit alleen bij de mensen die in je geloven.
  • Geloof in jezelf. Heel belangrijk. Als je dan niet doet, blijf je hangen in negativiteit. Als je denkt ‘het gaat me toch niet lukken’ dan komt het er nooit van.
  • Visualiseer je toekomst. Je kunt twee kanten uit: of je gaat door zoals nu, waar je dus niet gelukkig mee bent, of je gaat ervoor. Er is geen tussenweg. Stel jezelf de vraag: als ik tachtig ben, heb ik dan spijt omdat ik het nooit geprobeerd heb?
  • Geef nooit op. Bij mij is het toevallig goed gegaan, maar er zijn ook vast mensen die drie keer failliet gaan. Ook die mensen moeten door blijven lopen op hun eigen weg. Zonder verliezen is er geen winnen. Van iedere fout leer je en van moeilijkheden word je sterker.
  • Get Up and do it!

 

 

Reacties
Like of deel dit met je vrienden!
  •  
  •  
  • 147
  •  
  •  
  •  
    147
    Shares