‘Leef je droom.’ Weinig zinnen boezemen me meer angst in dan deze. Ik zou minder in paniek raken als je me zou mededelen dat er een bloeddorstige seriemoordenaar met een kromzwaard achter me stond, dan als je me zou vragen hoe mijn droomleven eruitziet. 

Om me heen lijkt het juist alsof iedereen precies weet welke richting ze op moeten gaan. Vastberaden zetten mijn vrienden hun stappen op het carrièrepad met een duidelijk doel voor ogen. Ik weet zeker dat ze het stuk voor stuk helemaal gaan maken, maar zelf heb ik geen idee. Nooit gehad ook. Ik doe maar wat.

Doe mij de handleiding, alsjeblieft

Mijn vriendin Stephanie is al een stap verder dan ik. Vroeger wist zij ook totaal niet wat ze met haar carrière aanmoest, maar nu is ze juist het schoolvoorbeeld van iemand die haar droom najaagt. Aanvankelijk deed ze wat er van haar verwacht werd: een rechtenstudie, gevolgd door een baan bij een advocatenkantoor. Ze vond het oersaai en kon er maar niet aan wennen dat ze iedere dag achter een bureau naar een scherm zat te staren. Dus gooide ze het roer om. Ze verruilde haar saaie kantoorbaan voor een spannend leven als fotograaf. Inmiddels, een jaar later, reist ze met de wereldberoemde fotograaf Jimmy Nelson de wereld rond en kan ze ruimschoots leven van haar droombaan.

Stephanie moedigde mij aan om, net als zij, mijn hart te volgen. Het had voor haar goed uitgepakt, en ze wist zeker dat het mij ook zou lukken. Ik wist dat ze alleen maar wilde helpen, en ik wist zelfs dat ze gelijk had, maar kon ze misschien ook even de handleiding en de FAQ aanleveren, alsjeblieft? Ik had namelijk geen flauw idee hoe dat moest, je droom najagen. Wat nou als ik geen droom had? Ik wist niet wat ik wilde. Was dat niet essentieel?

Alleen maar leegte

Ik voelde me eenzaam en verloren in een wereld waar iedereen vastberaden op zijn doel lijkt af te stevenen. ‘Ik heb vaak het gevoel dat de kunst van het leven werd uitgelegd op het moment dat ik even naar de wc was’, bekende ik in de kroeg aan een vriend. ‘Alsof iedereen precies weet wat hij moet doen, behalve ik.’ Doordat ik als enige geen idee had waar mijn leven naartoe moest, voelde ik me een enorme mislukkeling. Als ik geen doel had, zou ik natuurlijk ook niks bereiken. Dat leek me logisch. In een poging mijn verborgen droom te ontdekken, verslond ik zelfhulpboeken, schreef ik me in voor allerlei cursussen en probeerde ik mensen zoals Stephanie de gouden formule te ontfutselen. Maar het enige wat ik bereikte, was dat ik meer en meer de leegte voelde op de plek waar mijn droom had moeten zitten.

Op een dag legde ik mijn vraag voor aan de gerenommeerde lifecoach David de Kock, bekend van 365 Dagen Succesvol. Deze man had al duizenden mensen op weg geholpen naar een gelukkig leven en werd door iedereen bejubeld. Dan zou hij mij vast ook op weg kunnen helpen. Vol goede hoop vertelde ik hem over mijn gebrek aan een droom, zodat hij mij de antwoorden kon geven waarnaar ik al zo lang op zoek was. Eindelijk zou ik leren wat iedereen verteld was toen ik eventjes niet zat op te letten! Ik kon mijn enthousiasme nauwelijks onderdrukken.

Maar het werd een grote teleurstelling. De Kock hielp me namelijk niet op weg. Hij keek niet door me heen en vertelde me niet wat ik moest doen. Hij vroeg alleen: ‘Hoe zou je ideale baan eruit zien?’ Ja, als ik dat had geweten, had ik er wel op gesolliciteerd, natuurlijk. ‘Wat mis je in je huidige baan?’ Uitdaging. ‘Dus je zoekt uitdaging. Wat zoek je nog meer?’ Ik wist het niet, dat zei ik toch. ‘Leuke collega’s, misschien?’ Ja, natuurlijk. ‘En een goed salaris?’ Ja, wie niet? Lekker makkelijk. Wat ik pas later begreep, is dat De Kock me probeerde te wijzen op wat ik wel wist, in plaats te blijven staren naar wat er ontbrak.

Met ieder uur dat ik niet precies wist wat mijn doel in het leven was, voelde ik de kansen tussen mijn vingers door glippen. Als ik ooit nog iets wilde bereiken, dan moest ik nu toch echt wel beginnen. Ik had gigantische haast en was tegelijkertijd doodsbang dat ik mijn trein al gemist had. Ik zette mezelf onder druk om erachter te komen wat ik wilde en ging daar zo in op, dat ik geen oog meer had voor de dingen die ik wél wist. Die deed ik af als onbelangrijk. Maar als ik de kleine dingen niet erkende, hoe kon er dan ooit plaats zijn voor de grote?

Aan de bak, vriend!

Een droom kun je niet forceren, begrijp ik nu. En weten wat je wilt, kan alleen als je jezelf toestaat dingen te willen die er niet direct toe lijken te doen.  Een droom is heel persoonlijk en heel kwetsbaar. Eén kritische opmerking, één afkeurende blik of één honende lach is genoeg om hem in de kiem te smoren. Natuurlijk weet je niet waar je van droomt, als je iedere gedachte in een fractie van een seconde toetst aan praktische haalbaarheid. Natuurlijk weet je niet waar je je goed of slecht bij voelt, als je je eigen gevoel afdoet als ‘aanstelleritis’. Mijn gevoel was al zo lang genegeerd, dat het zijn spullen pakte en vertrok. Ik had niet eens door dat het heel hard met zijn koffer bonkte toen het de trap afliep en ik reageerde niet toen het nog een laatste keer omkeek op de drempel. Nu zit mijn gevoel met een cocktail in de zon te chillen. Ik heb het toch niet nodig? Dan komt-ie nu ook niet zomaar zijn hangmat uit. Laat ik eerst maar eens bewijzen dat ik het weer kan waarderen.

En dus moet ik aan de bak. Wat milder voor mezelf worden. Oké, van die zin zakte mijn broek direct af, maar laat ik het anders stellen: ik moet mezelf behandelen als een vriend. Want als mijn vrienden niet weten wat ze willen, vind ik dat helemaal prima. Het maakt ze niet minder leuk, niet minder slim, niet minder lief.  Het zou absurd zijn om te denken dat ik ze onder druk zou zetten om er toch een droom uit te persen. Dat ik in hun oren zou schreeuwen: NOU? WEET JE HET AL? Of dat ik ze op onbewaakte momenten zou toesissen wat voor enorme loser ze waren. Waarom zou ik mezelf dan wel zo behandelen?

Liever kijk ik naar alle mooie dingen die ik wel heb zoals mijn fijne huis, lieve vrienden, familie en gezellige collega’s, dan dat ik me concentreer op een ontbrekende droom. Mocht ik ooit nog bedenken dat ik al die tijd toch stiekem ergens van heb gedroomd, dan houdt niets me nog tegen om hem na te jagen. Maar tot die tijd heb ik geen nare dromen meer over de toekomst!

Ik durf het bijna niet te vragen na dit verhaal, maar ben toch nieuwsgierig. Waar droom jij over? Weet je überhaupt wat je wilt? Of is dromen het probleem niet, maar vind je de uitvoering een stuk moeilijker? Laat het me weten in de berichten hieronder, ik vind het geweldig om van je te horen!

Reacties
Like of deel dit met je vrienden!
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •