‘Ik begin altijd met een keer ohm en drie keer shanti’, zei het frêle popje dat onze yogalerares moest voorstellen. Ze deelde dit mee op een toon alsof ze vertelde hoe lang ze haar eitje meestal kookte. Ik zocht in de gezichten van mijn klasgenoten naar dezelfde verbijstering als die zich van mij meester maakte, maar ‘drie keer shanti’ was voor hen zo te zien de normaalste zaak van de wereld.

Net als het naar achter vouwen van je rechterarm, waarbij de rechterhand tussen de schouderbladen wordt gestoken en de linkerhand bovenlangs achter de rug de rechter vastpakt. (Probeer maar!) En ik maar denken dat je altijd iemand anders nodig hebt om je rug in te smeren. Niets daarvan, een beetje power yoga en je kunt voortaan veilig in je uppie naar het strand.

Na de laatste tien minuten in ‘corps pose’ (hè, gezellig) het hoofd leeg te hebben gemaakt – hoeveel likes zou mijn laatste Facebookpost nu hebben? Straks even mijn zus bellen. Grappig, van yoga zweet je helemaal niet. De man die met zijn voet bijna mijn neus aanraakt wel. Hmm, geitenkaas. – was de les afgelopen en zou ik zweren dat mijn spieren toch zeker een half centimetertje waren opgerekt.

Geïnspireerd en verkwikt repte ik me in yoga-outfit naar de supermarkt. Ik zou gaan voor supergezond, iets wat die skinny yogalerares ook zou eten. Nee oké, lucht – al of niet gebakken – was voor mij wel echt te weinig. Veel groente dan maar, biologische groenten van de verantwoorde superMarqt. Zo’n courgette of broccoli die duurder én kleiner is dan bij andere supermarkten, dat moet wel iets speciaals zijn. En als pure verwennerij, omdat ik zo goed in de downward dog had gestaan, een Lovechock. Je weet wel, zo’n reep doet alsof hij van heel lekkere chocolade is, maar feitelijk helemaal nergens naar smaakt. Genieten.

Blij met mezelf sloot ik aan in de rij. Stralend bedacht ik wat een yogalesje al niet deed voor mijn humeur: ik had zin in gezond voedsel, geen last van ergernis. Ik had geen rugpijn meer en ik had geen… pinpas. Met het tientje in mijn sporttas mocht ik niet afrekenen.

Gedaan met de zen-stemming. Hoezo geen cash geld in een supermarkt? Wat, komt het tropisch regenwoud daarmee in gevaar?

Misschien maar beter ook, want hoewel ik alleen een onvolgroeide broccoli en reepje karton op de band had gelegd, deed het schermpje van de kassa alsof ik de hele toko had gekocht. Eén keer ohm en drie keer shanti konden mij niet meer redden.

Reacties
Like of deel dit met je vrienden!
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    1
    Share